sponsor

sponsor
Theme images by kelvinjay. Powered by Blogger.

Slider

Sample Text

Follow by Email

Video Of Day

වීඩියෝ

දේශපාලන

උණුසුම් පුවත්

news

politics

Journalist

video

සිනහව සාක්‌කුවේ දමාගෙන යන මිනිසුන් ගැන කතා කරන ඉරාන කාටූන් කලාව

රුවන් තර්ස්‌වින්
ඈත අතීතයේ සිටම කලාත්මක බුමුතුරුණු පලස්‌, කැටයම් කලාවන්, විසිතුරු පිඟන් භාණ්‌ඩ, කිරිගරුඬ නිර්මාණ, කලාත්මක ගෘහ නිර්මාණ ආදියෙන් ප්‍රමුඛ ස්‌ථානයක්‌ ලබාගත් "පර්සියාව" අද හැඳින්වෙන්නේ "ඉරානය" යන නමිනි. චීනයේ සිට බිහිවූ පෙරදිග සිට අපරදිගට දිගු ගමනක්‌ ගිය සේද මාවත වැටී තිබුණේ මේ පර්සියාව හරහා ය. සේද මාවතේ ගිය වෙළෙන්දෝ පර්සියාවේ කලාත්මක භාණ්‌ඩ තම රටවලට ගෙන ගියහ. අතීතයේ සිටම කලාත්මක නිර්මාණවලට උරුමකම් කී පර්සියාව නොහොත් වර්තමානයේ ඉරානය නමින් හැඳින්වෙන මෙම රට අද කාටුන් කලාවෙන්ද ලොව පෙරමුණ ගෙන සිටී.

ඉරානයේ අද ජීවත්වන කාටුන් චිත්‍ර ශිල්පීන් කීප දෙනකුගේ උසස්‌ නිර්මාණ කීපයක්‌ සහ එම කාටුන් ශිල්පීන් ගැන විස්‌තර කීපයකි මේ.


පර්වින් කර්මනී ඉරානයේ ප්‍රථම කාටුන් චිත්‍ර ශිල්පිනියයි. පාසල් අධ්‍යාපනය ලබන අවධියේ ඉහළ පංතියේ ඉගෙන ගන්නා කාලයේදීම ඇය ක්‍රියාශීලී ලෙස කාටුන් ශිල්පය ප්‍රගුණ කළාය. එකල කාටුන් ශිල්පය සඳහා ඇයව දිරිමත් කරන ලද්දේ ඇයගේ පියා විසිනි.

ඉරානයේ පළවන සතිපතා කාටුන් සඟරාවක්‌ වන "ටොෆයිට්‌" (Tofight) සතිපතා සඟරාවේද 1991 සිට 1994 දක්‌වා "ගොල්ගා" සඟරාවේත් ඇය සේවය කළාය. ඇයගේ කාටුන් දිවියට මේ වන විට වසර 40 ක්‌ පමණ සපිරේ. ඇය වැඩිපුර ආශාව දක්‌වන්නේ ගුරුවරියක වශයෙන් චිත්‍ර නිර්මාණ ඉගැන්වීමටය. "ගොල්ගා" සඟරාවේ 1991 සිට 1994 දක්‌වා ඇය සේවයේ යෙදී සිටියේය. Molavvan, Tehran times, Kayhan Caricature, Zanerooz, Tanzeparsi,
Hadisedaneshamouz iy Az shoma Ba shoma වැනි ප්‍රකාශන සඳහා ද ඇය සම්බන්ධ වී සිටින්නීය. "සාතන්ගේ කුමන්ත්‍රණය" නම් ජාත්‍යන්තර කාටුන් තරගයේ සහ ප්‍රදර්ශනයේ කොටස්‌කරුවකු වශයෙන් ඇය කටයුතු කළාය.

පර්වින් කර්මනී විසින් අඳින ලද සරල කාටූනයේ දැක්‌වෙන්නේ කායවර්ධන ශිල්පියෙකි. ඔහු තම බලය පෙන්වන්නේ අතේ බාහුව පුම්බාය. මෙහිදී ශිල්පියා අතේ බාහුව පුම්බන විට එළියට එන්නේ මස්‌ ගොබ නොව පෑන් තලයකි. ඔහු එම පෑන් තලයෙන් ලියන ලද ලිපිය පුවත්පතක පළවී ඇත. ඔහු එම ලිපිය සඳහන් පත්තර පිටුවෙන් තොප්පියක්‌ සාදා ඔළුවේ දමාගෙන සිටී. තොප්පියක්‌ දැමූ විට තම ඔළුව ආරක්‌ෂා වේ. ඒ අතරම තොප්පිය කාටත් පෙනේ. මින් කාටුන් ශිල්පිනිය අදහස්‌ කර ඇත්තේ තම අදහස්‌ පෙන්වීමට පුවත්පත් කලාවේදියාට ඇති හැකියාවයි. බලයයි.

1958 දී ඉරානයේ ටෙහෙරාන් නුවර දී උපත ලැබූ මොසෙන් නජාµS ((Mohsen Najafi) නිර්මාණ ශිල්පියකු මෙන්ම ග්‍රැµsක්‌ මෝස්‌තරකරුවෙකි. ඉරානයේ පුවත්පත් කලාවේදී කාටුන් ශිල්පියකු වශයෙන් වසර ගණනාවක්‌ම සේවයේ නියුක්‌තව සිටි ඔහු එම වෘත්තියට පිවිසියේ වයස අවුරුදු 17 දීය. 1993 දී ජපානයේ පැවැත්වූ කාටුන් චිත්‍ර තරගයකදී විශේෂ ත්‍යාගයක්‌ දිනාගත් නජාµs එම වසරේදීම ඉතාලියේ පැවැති 17 th Biennial International Humor art තරගයේදී ද ත්‍යාගයක්‌ දිනා ගත්තේය. 1996 වර්ෂයේදී කොරියාවේ සෝල් නුවර පැවැති 6 එය 6 th Seoul International Festival තරගයේ දී ප්‍රථම ස්‌ථානය දිනාගනු ලැබුවේ නජාෆි විසිනි.

මෙහි ඇති ඔහුගේ කාටුනය ප්‍රබල උපහාසයක්‌ පෙන්වා දෙයි. පිස්‌තෝලයකි· ඇඟිල්ලකි· කිසියම් කෙනකු තම දබර ඇඟිල්ල කාට හෝ උලුක්‌ කිරීම නොහොබිනා ක්‍රියාවක්‌ බව ඔහු පෙන්වා දෙති. එම දබර ඇඟිල්ල කෙනකුට පෙනෙන්නේ භයානක ගිනි අවියක්‌ වන පිස්‌තෝලයක්‌ බව නජෆි මෙයින් පෙන්වා දෙයි.

ස්‌මයිල් අබාසි (Esmaeil Abasi) ඉරානයේ කලාගන්වලදී උපත ලැබීය. පුවත්පත් කලාවේදී කාටුන් චිත්‍ර ශිල්පියකු ලෙස වසර 40 කට වඩා අත්දැකීම් ඇත්තෙකි. ඔහු තනි සහ සාමුහික කාටුන් ප්‍රදර්ශන පවත්වා ඇත. "නිල් අහස" නමින් ඉරානයේ පැවැති කාටුන් තරගයේ ජූරි සභිකයකු වශයෙන්ද අබාසි කටයුතු කළේය. ඔහු විසින් අඳින ලද මෙම කාටුනයේ දැක්‌වෙන්නේ වැදගත් පෙනුමක්‌ ඇති පුද්ගලයකු හා කිඹුලෙකි. ගං ඉවුරේ සිටින පුද්ගලයා අත ටිෂූ කොළ පිරවූ පෙට්‌ටියකි. එම පුද්ගලයා "ටිෂූ" කොළයක්‌ කිඹුලාට දිගු කරයි. ඒ කුමටද? කිඹුලා සිටින්නේ කඳුළු සලමින්ය. මේ පුද්ගලයා කිඹුලාගේ කඳුළු පිසීමට ටිෂූ කොළ දිගු කරයි. පලක්‌ නොවන බොරු දෙයකට මහන්සි වීම මෙන්ම කිඹුල් කඳුළු පිස දැමීමට යැම පලක්‌ නොවන දෙයක්‌ බවත් අබාසි මෙම කාටුනයෙන් පෙන්වා දෙයි.


අලිසදේ ජවාඩ්  1953 දී ඉරානයේ ආදිබිල්හිදී උපත ලැබීය. ඉංග්‍රීසි පරිවර්තන පිළිබඳ උපාධිධාරියකු වන ජවාඩ් 1972 සිට තමා විසින්ම ප්‍රගුණ කරගත් කාටුන් ශිල්පයේ යෙදෙන තැනැත්තෙකි. ටෙහෙරානයේ පැවැති කාටුන් තරගවල ජූරි සභිකයෙක්‌ වශයෙන් සහභාගී වී ඇත. ජවාඩ් විසින් ලොව පුවත්පත් සඟරා ගණනකටම කාටුන් සැපයීම් යෙදී සිටින්නෙකි. Humor & Caricature නම් මාසික සඟරාවක්‌ 1990 වර්ෂයේ සිට ඔහු විසින් ප්‍රකාශයට පත් කරයි. 1989, 1991, 1993 වර්ෂවලදී ඉතාලියේත්, 1990 ප්‍රංශයේත්, 1994, 1995 ජපානයේත්, 1995 කොරියාවේත් පැවැති කාටුන් චිත්‍ර තරගවලින් ජයග්‍රහණය කර ඇත. 1993 දී ඉරානයේ ටෙහෙරාන් නුවරදී ඔහු වෙත "ජාතික සම්මාන ත්‍යාගය" ද පුද කරන ලදී. ජවාඩ් විසින් අඳින ලද කාටුනයෙන් පිළිබිඹු කර ඇත්තේ මිනිසා සහ සිනාවයි. මෙයින් සිනාවේ අවස්‌ථාවාදී බව ඔහු පෙන්වා දෙයි. මෙම කාටුනය දෙස බැලූ විට මෙවැනි මිනිසුන් අප සමාජයේ බහුලව ඇති බව අපට පෙනී යයි. ජවාඩි මේ කාටුනයෙන් දක්‌වා ඇත්තේ මිනිසකුගේ ආලේඛ්‍යය චිත්‍රයකි. එම මිනිස්‌ මුහුණේ සිනහවක්‌ නැත. බුම්මාගෙන සිටී. ඔහුගේ සිනහව ඇත්තේ ඔහු ඇඳ ඇති කබායේ උඩ සාක්‌කුවේය. කබා සාක්‌කුවේ ඇති සිනහව ඒ මිනිසා තමාට වුවමනා වේලාවට පමණක්‌ තම මුහුණේ ඇති කටට සවිකර ගනී. එවිටය ඔහු සිනාසෙනු දැක ගැනීමට හැකි වන්නේ එතෙක්‌ එය තියෙන්නේ සාක්‌කුවේය. මෙයින් මිනිසුන්ගේ අවස්‌ථාවාදී බව ජවාඩ් හොඳ හැටියට පෙන්වා දෙයි.

සියාඩ් මහමුඩ් ජවාඩි  1967 දී ක්‌වෙට්‌හිදී උපත ලැබීය. ක්‌වේට්‌හි උසස්‌ පාසලෙන් අධ්‍යාපනය අවසන් කළ ඔහු 1983 දී ඉරානයට පැමිණියේය. 1991 සිට පුවත්පත් සඳහා කාටුන් සපයන සියාඩ් ජාතික සහ ජාත්‍යන්තර ප්‍රදර්ශන සඳහා නිර්මාණ ඉදිරිපත් කර ඇත. "සාතන්ගේ කුමන්ත්‍රණය" නම් තරගයෙන් (1992) ඔහුට ඩිප්ලෝමා සහතිකයක්‌ හිමිවූ අතර දකුණු කොරියාවේ පැවැති කාටුන් තරගයකින් ඔහුට දිරිගැන්වීමේ කුසලතා සම්මානයක්‌ හිමිවිය.

සියාඩ්ගේ කාටුනයෙන් නිරූපනය වන්නේ බලවත් මිනිසකුගේ හා සාමාන්‍ය මිනිසකුගේ ආහාර ගැනීමේ අවස්‌ථාවකි. එක මේසයක එක්‌ පසෙක බලවත් මිනිසා වාඩිවී සිටී. සාමාන්‍ය මිනිසා තම දකුණතේ ඇති ගෑරුප්පුවේ අමුණා ඇති ආහාරය ගැනීමට ප්‍රථම බලවත් මිනිසා එය ඩැහැගනී. ඔහු එය ගන්නේ කෙසේද? එය අධම ම්ලේච්ඡ ක්‍රියාවකි. බලවතා දුර්වල සාමාන්‍ය මිනිසාගේ දකුණත තම පිහියෙන් කපා එම අතේ කොටස තම ගෑරුප්පුවට සවිකර අර කපාගත් අතේ ඇති ගෑරුප්පුවේ ඇති ආහාරය තම කටට දමා ගනී. මෙය පහත් ක්‍රියාවකි. මින් සියාඩ් අපට පෙන්වා දෙන්නේ බලවතා කිසිම හිරිකිතයක්‌, අනුකම්පාවක්‌ නොමැතිව පොඩි මිනිසා පෙළන බවයි.

ජෙරාන් සුල්µsගාරි 1971 දී ටෙහෙරාන් හිදී ඉපදුණු කාටුන් ශිල්පිනියකි. ඇය කාර්මික නිර්මාණ පිළිබඳව ටෙහෙරාන් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ඵA උපාධිය ලබාගෙන ඇත. ජාතික සහ ජාත්‍යන්තර ප්‍රදර්ශනවලට සහභාගි වී ඇත.

ටෙහෙරානයේ පැවැති කාටුන් තරගවලින් සම්මාන මෙන්ම ගෞරවනීය සම්මාන ලබා ඇත. ටෙහෙරානයේ "නිල් අහස" කාටුන් තරගයටද ඇය සහභාගි වී ඇත.

ජෙරන් විසින් ඇඳ ඇත්තේ සරල කාටුන් චිත්‍රයකි. උලක්‌ වැනි වූ උස්‌ කඳු ගැටයකි. එය ඉහළ වළාකුල්වලටත් වඩා උසින් පිහිටා ඇත. කඳු මුදුනේ ඇති පැද්දෙන ලෑල්ලක්‌ දෙපැත්තේ සිටින දෙදෙනෙකි. එය මිනිසකු සහ ගැහැනියක විය හැකිය. දකුණු පස සිටින මිනිසා වම්පස සිටිනා ගැහැනිය දෙසට සිනාසෙමින් දිව එයි. එම දෙදෙනාට මැදින් ආදරයේ සංකේතය නැවත පාවෙමින් තිබේ. ගැහැනු රූපය බයෙන් බිරාන්ත වී සිටී. ඇයි? දකුණත පැත්තේ සිටින මිනිසා වම් පැත්තට දිව ආවොත් එම දෙදෙනාම කන්දෙන් පහළට වැටී විනාශ වනු ඇත. මෙම කාටුනයෙන් පෙන්වා දෙන්නේ ආදරයට ඉක්‌මන් නොවී ප්‍රවේශමෙන් එයට ප්‍රවේශ වෙන ලෙසය. මොහොමඩ් අලි බානි අසාදි  1956 දී උපත ලැබූවෙකි. ටෙහෙරාන් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් ප්ලාස්‌ටික්‌ චිත්‍ර නිර්මාණ සඳහා උපාධිය ලබා ඇත. පුවත්පත් ආයතන කීපයකම රැකියාව කර ඇති අසාදි ප්‍රංශය, ජපානය, රොමේනියාව, ඉතාලිය යන රටවල චිත්‍ර ප්‍රදර්ශන පවත්වා ඇත. ජපානයේ කාටුන් තරගයකින් ඩිප්ලෝමා ත්‍යාගයක්‌ ලබා ඇති අසාදි ටෙහෙරානයේ පැවැති "නිල් අහස" කාටුන් තරගයෙන් ගෞරවනීය සම්මානයක්‌ ලබාගෙන ඇත.

අසාදිගේ කාටුනයේ පෙන්නුම් කරන්නේ දේශනයකට සූදානම් වන තැනැත්තෙකි. ඔහු දේශපාලනඥයකු හෝ උගතෙකු හෝ විය හැකිය. පසෙකින් මයික්‍රෙµdaනයක්‌ සහ වතුර වීදුරුවක්‌ ඇත. දේශනයට සූදානම් වන තැනැත්තා තම දිව එළියට ගෙන දිවේ පෑනකින් යමක්‌ ලියයි. ඒ ඔහු කතා කිරීමට බලාපොරොත්තු වන දෙයයි. ඔහු කොළයක ලියා එය බලාගෙන කතා කිරීමට අකමැති පුද්ගලයෙක්‌ විය හැකිය. එම නිසා ඔහු තම කතාව තම දිවේ ලියා ගන්නේ එවිට ඔහුගේ මුවින් කතා කරන විට එම ලියාගත් වචන පිටවනු ඇති බවයි කාටුන් ශිල්පියා අපට කියා දෙන්නේ.

1977 ඉරානයේ ටෙහෙරාන් නගරයේදී උපත ලැබූ අලි දිරක්‌ෂි  ඉරානයේ අසඩ් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් චිත්‍ර සන්නිවේදනය පිළිබඳ පාඨමාලාවක්‌ හදාරා තිබේ. 1995 දී ඔහුගේ කාටුන් නිර්මාණ ෙµdලිනෝ කාටුන් ප්‍රදර්ශනයට ඉදිරිපත් කෙරිණි. "ඔක්‌ෙµdට්‌සික්‌ හි ඉයොම්පියුරී ෂම්බුක්‌ කාටුන් තරගයේදී දිකේෂිගේ කාටුනයකට තුන්වැනි ස්‌ථානය හිමිවිය.

ගොපලු චරිතය ඇමෙරිකාවට අතීතයේ සිටම උරුම වූවකි. පෙර අමෙරිකානුවා හැඳින්වූයේ ගොපල්ලකු ලෙසය. ඒ අනුසාරයෙන් වීරකතා, කවි, ගීත, නාට්‍ය, ටෙලිනාට්‍ය, චිත්‍රපට බිහිවිය. එම ඇමරිකානු ගොපලු චරිතයට නව අර්ථකතනයක්‌ දීමට අලිදිරක්‌ෂි සමත් විය. කාටුනය තුළ සිටින්නේ අමෙරිකානු ගොපලු චරිතය නිතරම ශුෂ්ක භූමි, අශ්වයා, පිස්‌තෝලය සමඟ සම්බන්ධ විය. පිස්‌තෝල එකක්‌ බොහෝ විට දෙකක්‌ තම ඉණෙහි එල්ලාගෙන සිටීමට අමෙරිකන් ගොපල්ලෝ පුදුරු වී සිටියහ. අලි නිමැවූ මේ කාටුනයේ දැක්‌වෙනුයේ අමෙරිකානු ගොපල්ලා සහ ඔහුගේ ඉණෙන් පහළ දෙකකුල් පිස්‌තෝල දෙකක්‌ ලෙසටය. ඔහු පිස්‌තෝල දෙක එල්ල කිරීමට ඒවා අත් දෙකෙන් ගැනීමට සැරසෙනු පෙනේ. ඔහුට පිස්‌තෝල දෙක තම දෑතට ගත හැකි වේවිද? පිස්‌තෝල දෙක යනු ඔහුගේ දෙකකුල්ය. ඒවා ඔවුන්ගේ ජීවිත හා තදින් බැඳී ඇත. දෙපයින් යන ගමනට ගොපල්ලාට මේ පිස්‌තෝල දෙක අවශ්‍ය වේ. ඒ සතුරාගෙන් බේරීමටය. පිස්‌තෝල දෙක අතට ගත්තොත් ඔහු බිම වැටේ. ඒ ඒවා ඔහුගේ දෙකකුල් නිසාය. මේ කාටුනය අමෙරිකානු අතීත ජන ජීවිතයට කරන ලද දරුණු උපහාසයකි.

රුවන් තර්ස්‌වින්

සිංහල ජනතාවගේ මුස්‌ලිම් නායකයා

 https://www.youtube.com/c/LankaJournalistමුස්‌ලිම් සංගම් සමුළුවේදී සිංහල රජ බස කරවීම සඳහා විශාල සටනක්‌ කළේය. සිංහල රාජ්‍ය භාෂාව විය යුතු බව ප්‍රථමවරට නගර සභාවකින් යෝජනාවක්‌ සම්මත කළේ බාකීර් මාකාර් නගරාධිපතිතුමාය. ඔහුගේ ඒ අරගලය සිංහල රජ බස කරවීම සඳහාය.

බේරුවල මරදාන ගමේ "හකීම් විලා" නිවසේ විසූ අභිමානවත් වෙද පරපුරෙන් බේරුවල ජනතාවට සිදු වූ සේවාව සුළු පටු නොවේ. ජාති ආගම් භේදවලින් තොරව කළ මහජන සේවාව නිසා මේ පවුලේ අය සියලු ජාතීන්ගේ ජන ප්‍රසාදයට පත් විය. වාර්ගික- ආගමික- සහජීවනය වෙනුවෙන් අප කැප වූ ජන නායකයකු මේ පවුලෙන් බිහි වූයේ "හකීම් විලා" නම් වූ මේ මහා වෙද ගෙදරදීය. 1917 මැයි 12 වැනි දින උපත ලැබූ මොහු බාකීර් මාකාර් නම් විය.

තමා හමුවේ ඇති දහසකුත් එකක්‌ දුක්‌ කම්කටොලු අගහිඟකම් කිසි විටකත් බාධකයක්‌ කර නොගත් මොහු දැනුමෙන් අධ්‍යාපනයෙන් පිරිපුන් පුද්ගලයකු ලෙස තම වෘත්තීය දිවියේ මෙන්ව දේශපාලන ගමන් මගේ හිනිපෙත්ත කරා පිය නැඟූ ආකාරය හැදෙන වැඩෙන පරපුරට මහඟු ආදර්ශයකි.

1950 වර්ෂයේදී නීතිඥයකු වශයෙන් දිවුරුම් දුන් මොහු කළුතර උසාවියේ සිය සේවාව ආරම්භ කළේය. තම නීතිඥ වෘත්තිය මුදල් ඉපයීමේ මාර්ගයක්‌ කර නොගත් මොහු එය හුදෙක්‌ මහජන සේවාවක්‌ වශයෙන් කරන ලදී. ඔහු මිනිසුන්ගෙන් ගිනි අයකර කළු සල්ලිවලින් සාක්‌කුව පුරවා ගත්තේ නැත. උදයට ඔහුගේ කාර්යාලය මහජනයාගෙන් පිරී තිබුණත් හවසට ඔහුගේ සාක්‌කුව කවදාවත් මුදලින් පිරී තිබුණේ නැත.

දරුවන් දෙතුන් දෙනා කරේ එල්ලා ගෙන නඩත්තුව ඉල්ලා උසාවියට එන අසරණ කාන්තාවන්ගේ මුදල් අය කිරීම වරදක්‌ බව ඔහු කල්පනා කළේය. නඩත්තු නඩුවලට පෙනී සිටීම සඳහා ඔහු කිසිදු මුදලක්‌ අය කළේ නැත.

1951 වර්ෂයේදී බාකීර් මාකර් මහතාට කළුතර නීතිඥ සංගමයේ සභාපති තනතුරට පත්වීමේ වාසනාව උදා විය.

බාකීර් මාකාර් මහතාගේ පියා, සීයා ඇතුළු පරම්පරාගත මේ පවුලෙන් බේරුවල ජනතාවට සිදු වූ සේවාව ඉතා විශාලය. මේ පවුලෙන් ජනතාවට සිදුවූ සේවාවට ප්‍රති උපකාර කිරීමට බේරුවල ජනතාවට අවස්‌ථාවක්‌ උදා නොවිණ. මෙවැනි අවස්‌ථාවක මේ පවුලෙන් ජනතා ඉල්ලීම මත බාකීර් මාකාර් දේශපාලනයට ආගමනය විය.

1947 වර්ෂයේදී බේරුවල නගර සභාවේ නාගරික මන්ත්‍රීවරයකු වශයෙන් පත් වූ බාකීර් මාකාර් මහතා පසුව බේරුවල නගර සභාවේ නගරාධිපති ධුරයට පත් විය. 1960 වර්ෂයේදී බේරුවල පළමු පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයා වශයෙන් පත් වූ මොහු නියෝජ්‍ය කථානායක, කථානායක හා කැබිනට්‌ අමාත්‍යවරයකු වශයෙන්ද, ආණ්‌ඩුකාරවරයකු වශයෙන්ද බේරුවල ජනතාවටත් මේ රටටත් විශාල සේවාවක්‌ කළේය.

ජාතික සංහිඳියාවේ ඇති වැදගත්කම අද කරළියට පැමිණ තිබේ. මේ සඳහා වත්මන් රජය ප්‍රමුඛත්වයක්‌ ලබාදී කටයුතු කිරීම පැසසිය යුතු කරුණකි. ජාතික සංහිඳියාව ගැන කථිකා වෙන මෙවන් යුගයක ජාතික සමගිය වෙනුවෙන් සටන් කළ නායකයන් පිළිබඳ පසු විපරම් කර බැලීම වැදගත් වනු ඇත.

ජාතීන් අතර එකමුතුකම තහවුරු කිරීමේ අරමුණින් සටන් කළ නායකයින් පශ්චාත් නිදහස්‌ ශ්‍රී ලංකා දේශපාලනය තුළ නැත්තේ නොවේ. එවැන්නන්ගේ ලැයිස්‌තුවක්‌ පිළියෙල කළහොත් මහත්මා දේශපාලඥයකු වූ බාකීර් වාකාර් මහතාට හිමි වන්නේ සුවිශේෂි ස්‌ථානයකි.

බාකීර් මාකාර් මහතා "මෙරට රාජ්‍ය භාෂාව සිංහල භාෂාව විය යුතුයි" යන හඬ රට වටා ගෙන ගියේය. මේ සඳහා "ඇයි අපට සිංහල" යන පොත ඔහුගේ වියදමින් මුද්‍රණය කර රට වටා මුස්‌ලිම් ජනතාව අතර බෙදා හැරියේය. මේ නිසා ඔහුට එදා කිසිම දෙමළ පුවත්පතකින් දැන්වීමක්‌වත් පළ කිරීමට අවස්‌ථාවක්‌ නොලැබුණි. මුස්‌ලිම් සංගම් සමුළුවේදී සිංහල රජ බස කරවීම සඳහා විශාල සටනක්‌ කළේය. සිංහල රාජ්‍ය භාෂාව විය යුතු බව ප්‍රථමවරට නගර සභාවකින් යෝජනාවක්‌ සම්මත කළේ බාකීර් මාකාර් නගරාධිපතිතුමාය. ඔහුගේ ඒ අරගලය සිංහල රජ බස කරවීම සඳහාය.

ඔහු ගහට පොත්ත මෙන් සිංහල ජනතාව සමඟ බද්ධව සිටියේය. මේ නිසා මොහු "සිංහල බාකීර් මාකාර්" යන අන්වර්ථ නාමයෙන්ද හඳුන්වනු ලැබිණි.

1977 පැවැති මහා මැතිවරණයේදී 70% ක බහුතරයක්‌ සිංහල ජනතාව ජීවත් වන බේරුවල අසුනෙන් වැඩි ඡන්ද 27000 ක්‌ ඔහු ලබා ගත්තේය. බේරුවල සිංහල ජනතාවගේ මුස්‌ලිම් නායකයා ඔහු විය. ජාති ආගම් භේද නොතකා සේවය කළ මොහු බේරුවල බහු අසුනේ පළමු මන්ත්‍රීවරයා වීමේ වාසනාව උදා කර ගත්තේ ජාතික සමගියේ ඇති වැදගත්කම මුළු රටටම පෙන්වා දෙමිනි.

බේරුවල ජාතිවාදී ගැටුම් මීට පෙරද ඇතිවූ අවස්‌ථා තිබිණි. එවැන්නක්‌ දැනගත් මොහොතේම බාකීර් මාකාර් මහතා එම ස්‌ථානයට පැමිණියේය. ඒවා දුරදිග යන්නට ඔහු කිසි විටකත් ඉඩ තැබුවේ නැත. ඔහු ඒක පාක්‌ෂික තීන්දු තීරණ ගත්තේ නැත. ඒවාට සාධාරණ විසඳුම් ලබා දුන්නේය. අඩ සියවසකටත් වඩා අධික වූ ඔහුගේ දේශපාලන දිවිය තුළ ජාතිවාදී ගිනිදැල් ඇවිළීමට ඉඩ නොතබා ජාතික සමගිය රැකගත් ආකාරයත්, ඔහු කළ ජනතා සේවාවත් බේරුවල ජනතාවට අමතක කළ නොහැක. බාකීර් මාකාර් පරපුරටත්, බාකීර් මාකාර් නාමයටත් බේරුවල ජනතාවට අදත් ගරු බුහුමන් කරන්නේ ඒ නිසාය.

දෙවියන් වහන්සේ විසින් මෙලොවට දායාද කළ මේ සුවÄති, දැත් පිරිසිදු ජනනායකයා 1997 සැප්තැම්බර් 10 වැනි දින දැයෙන් සදහටම සමුගනිමින් නැවත දෙව් තුරුලට ගියේය.

ජිනසේන වේලාරත්න

අප්‍රේල් මහ නඩුවේ මතකය අප්‍රේල් මහ නඩුව වාර්තාකළ මධ්‍යවේදියෙකුගේ අතීතාවර්ජනයක්‌

නිදහස ලැබීමෙන් පසු ශ්‍රී ලංකාවේ රජය පෙරළා දැමීම සඳහා සිදුකළ ප්‍රථම සන්නද්ධ නැගිටීම වශයෙන් 1971 කැරැල්ල මෙරට ඉතිහාසයට එක්‌වී ඇත. කැරැල්ල ආරම්භ වූයේ 1971 අප්‍රේල් 5 දා රාත්‍රියේ දිවයිනේ පොලිස්‌ ස්‌ථාන 74 කට එකවර පහර දීමෙනි. කැරලිකරුවන්ගේ ප්‍රහාරවලින් පොලිස්‌ ස්‌ථාන 57 කට බරපතළ හානි සිදු වූ අතර ඌරගහ, කතරගම, රාජාංගන, දෙනියාය හා වරකාපොල පොලිස්‌ ස්‌ථාන කැරලිකරුවන් විසින් අල්ලාගෙන තිබීම නිසා අතහැර දැමීමට සිදුවිය. දිවයිනේ පොලිස්‌ බල ප්‍රදේශ 35 ක්‌ කැරලිකරුවන්ගේ පාලනය යටතේ පැවති අතර උපක්‍රමික හේතු මත පොලිස්‌ ස්‌ථාන 43 ක්‌ අතහැර දමා යැමට පොලිසිය පියවර ගෙන තිබිණි. තවත් පොලිස්‌ ස්‌ථාන 57 කට ද කැරලිකරුවන් ප්‍රහාර එල්ල කළ නමුත් ඒවාට අලාභහානි සිදු වී තිබුණේ නැත.

මෙම කැරැල්ලේදී කැරලිකරුවන් විසින් සාමාන්‍ය වැසියන් 41 ක්‌, පොලිස්‌ නිලධාරීන් 37 ක්‌ සහ යුද ගුවන් හා නාවික හමුදා නිලධාරීන් 26 ක්‌ මරා දමන ලද අතර රජයේ ගොඩනැඟිලි රැසක්‌ විනාශ කොට තිබූ බව අග්‍රාමාත්‍ය සිරිමාවෝ බණ්‌ඩාරනායක මැතිනිය පාර්ලිමේන්තුවේදී ප්‍රකාශ කළාය.

කැරලිකරුවන් හා කැරලිකරුවන් යෑයි සැකකරන 8000 ක්‌ පමණ මෙම කැරැල්ලේදී මියගොස්‌ ඇතැයි ජාත්‍යන්තර මානව හිමිකම් සංවිධාන ප්‍රකාශ කොට තිබිණි. එහෙත් අග්‍රාමාත්‍ය සිරිමාවෝ බණ්‌ඩාරනායක මැතිනිය 1971 ජුලි 20 වැනි දින පාර්ලිමේන්තුවට විශේෂ ප්‍රකාශයක්‌ කරමින්a කියා සිටියේ තමන්ට ලැබී තිබෙන සංඛ්‍යා ලේඛන අනුව පොලිසියේ සහ ත්‍රිවිධ හමුදාවල අය ද ඇතුළු කැරැල්ලේදී මියගිය මුළු ගණන 1200 කට වැඩි නොවන බවයි.



කැරැල්ල සම්බන්ධයෙන් රජයේ අත්අඩංගුවේ පසුවන සම්පූර්ණ සංඛ්‍යාව 14,000 කි. එයින් 4200 ක්‌ දෙනා පොදු දේශපාලන සමාව යටතේ භාර වූ අය බව ද අගමැතිනිය එහිදී සඳහන් කළාය. මෙම සැකකරුවන් සියලු දෙනාම විෙද්‍යාදය සහ විද්‍යාලංකාර විශ්වවිද්‍යාල පරිශ්‍රයන්හි පවත්වාගෙන ගිය කඳවුරුවල රඳවා තබනු ලැබීය.

මෙම සැකකරුවන්ගෙන් ප්‍රකාශ ලබාගැනීමට පොලිස්‌ නිලධාරීන් මෙන්ම පරිපාලන නිලධාරීන්ගෙන් යුත් කණ්‌ඩායම් රාශියක්‌ යොදවන ලද අතර කැරැල්ලට කුමන අන්දමකින් හෝ සම්බන්ධ වී ඇති බවට පිළිගත හැකි සාක්‍ෂි තිබූ අයට විරුද්ධව නඩු පැවරීමට රජය තීරණය කළේය.

එහෙත් බොහෝ සැකකරුවන්ට එරෙහිව නඩු පැවරීමට සාක්‍ෂි ලෙස යොදාගත යුතු වූයේ ඔවුන් විසින් දෙන ලද ප්‍රකාශයන් පමණි. මේ තත්ත්වය යටතේ ඔවුන් උසාවියක්‌ හමුවට ඉදිරිපත් කොට දඬුවම් දීමට සාමාන්‍ය නීතිය ප්‍රමාණවත් නොවීය. රජය පෙරළීමේ කුමන්ත්‍රණයකට හවුල්වීම හා කැරලි ගැසීම ආදී චෝදනාවන්ට සාමාන්‍ය නීතිය අනුව නඩු පැවරුවහොත් ඔවුන්ට විරුද්ධව චෝදනා ඔප්පු කිරීම බරපතළ ප්‍රශ්නයක්‌ වනු ඇති බව රජයේ නීති විශාරදයන්ගේ අදහස වී තිබිණි.

මේ නිසා 1972 අංක 14 දරන අපරාධ යුක්‌ති විනිශ්චය කොමිෂන් සභා පනත රජය විසින් පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කොට සම්මත කරගන්නා ලදී.

ඒ අනුව අග්‍රාණ්‌ඩුකාර විලියම් ගොපල්ලව මහතා විසින් 1972 මැයි 17 වැනි දින අපරාධ යුක්‌ති විනිශ්චය සභාව පත්කරනු ලැබීය. හිටපු අග්‍රවිනිශ්චයකාර එච්. එන්. ජී. ප්‍රනාන්දු මහතාගේ සභාපතිත්වයෙන් යුත් මෙම කොමිෂන් සභාවේ සෙසු සාමාජිකයන් වූයේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිශ්චයකාරවරුන් වූ ඒ. සී. අලස්‌, වී. ටී. නාමෝදරම්, හෙක්‌ටර් දෙහෙරගොඩ සහ ටී. ඩබ්ලිව්. රාජරත්නම් යන මහත්වරුන්ය. කොමිසම පත්කොට ටික කලකට පසු රාජරත්නම් විනිසුරුවරයා අසනීප වීම නිසා ඒ වෙනුවට ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරු ඩී. විමලසේන මහතා පත්විය.

මෙම කොමිෂන් සභාව පවත්වාගෙන යනු ලැබුවේ කොළඹ බෞද්ධාලෝක මාවතේ පිහිටි 'ක්‌වීන්ස්‌ ක්‌ලබ්' නම් ගොඩනැඟිල්ලේය. කොමිසම 1972 ජුනි 12 දා ප්‍රථම වරට රැස්‌ වූ අවස්‌ථාවේ නීතිපති වික්‌ටර් තෙන්නකෝන් මහතා කැරැල්ල පිළිබඳ මූලික විස්‌තරයක්‌ කළ අතර පොලිස්‌පති ඇතුළු ත්‍රිවිධ හමුදා නිලධාරීන් ද සිය වාර්තා ඉදිරිපත් කළහ.

අනතුරුව නීතිපතිවරයා 1972 ජුනි 13 දා අප්‍රේල් මහ නඩුවේ සැකකරුවන්ගේ නම් සහ ඔවුන්ට විරුද්ධව තිබෙන චෝදනා කොමිසම ඉදිරියේ ප්‍රකාශ කළේය.

රැජිනට විරුද්ධව යුද්ධ කිරීම සඳහා කුමන්ත්‍රණය කිරීම, ලංකාවේ විවිධ ස්‌ථානවල යුද්ධ කිරීම හා එවැනි යුද්ධ කිරීම්වලට අනුබල දීම හා සාපරාධී බලහත්කාරයෙන් ලංකාණ්‌ඩුව බය ගැන්වීමට කුමන්ත්‍රණ කිරීම යන චෝදනා රිමාන්ඩ් භාරයේ සිටි සැකකරුවන්ට විරුද්ධව ඉදිරිපත් කරන ලදී.

සැකකරුවන් 41 දෙනකුට විරුද්ධව මෙම චෝදනා නඟා තිබූ අතර ඔවුන්ගෙන් 32 දෙනකු 1972 ජුලි මස 22 වැනි දින කොමිෂන් සභාව ඉදිරියට පමුණුවනු ලැබීය.

එම සැකකරුවන් වූයේ 1. එස්‌. ටී. ඒ. පියතිලක, 2. ලයනල් බෝපගේ, 3. ඡේම්ස්‌ උයන්ගොඩ, 4. අනුර රංජිත් කුරුකුලසූරිය, 5. සුනන්ද දේශප්‍රිය හෙවත් අශෝක, 6. ඩබ්ලිව්. ඩී. නිමලසිරි ජයසිංහ හෙවත් ලොකු අතුල, 7. එම්. කේ. වික්‌ටර් අයිවන් හෙවත් පොඩි අතුල, 8. නිමල් මහරගේ, 9. සෝමසිරි කුමානායක, 10. වසන්ත කනකරත්න, 11. ඩී. ඒ. ගුණසේකර, 12. ඩී. ඩී. සිල්වා, 13. රෝහණ විඡේවීර, 14. ඩබ්ලිව්. ඩී. සිසිල්චන්ද්‍ර, 15. පියසිරි කුලරත්න, 16. සුනිල් රත්නසිරි ද සිල්වා, 17. විරාඡ් ප්‍රනාන්දු, 18. එම්. විඡේපාල ද සිල්වා, 19. බී. එම්. නිහාල් ආනන්ද පෙරේරා, 20. එස්‌. ඩී. බණ්‌ඩාරනායක, 21. ඩබ්ලිව්. ඒ. ඩෙස්‌මන්ඩ් ද සිල්වා, 22. ඡේ. පී. පී. ධනපාල, 23. ලක්‍ෂ්මන් මහදුවගේ හෙවත් තඩි ලක්‍ෂ්මන්, 24. සුසිල් සිරිවර්ධන, 25. මහින්ද විඡේසේකර, 26. කෙලී සේනානායක, 27. පී. ඩී. තේමිස්‌ සිල්වා හෙවත් වටපොල අතුල, 28. ඇලඩින් සුබසිංහ, 29. ලක්‍ෂ්මන් සී. ප්‍රනාන්දු හෙවත් කලු ලකී, 30. ලක්‍ෂ්මන් මුණසිංහ හෙවත් පොඩි ලකී, 31. මෙරිල් පියසිරි, 32. එන්. ප්‍රේමරත්න හෙවත් චුක්‌කි, 33. විඡේසේකර විතාරණ හෙවත් සනත්, 34. සුසිල් වික්‍රම, 35. සරත් විඡේසිංහ, 36. මිල්ටන්, 37. ඩබ්ලිව්. ටී. කරුණාරත්න හෙවත් ඉන්කම් ටැක්‌ස්‌කරු, 38. ප්‍රේමපාල හේවාබටගේ, 39. නයනානන්ද විඡේකුලතිලක, 40. ඩී. පී. විමලගුණේ, 41. ඡේ. ඒ. ජී. ජයකොඩි යන අයයි.

මෙම සැකකරුවන් අතරින් 32 දෙනකු 1972 ජුලි 26 දා කොමිෂන් සභාව වෙත ඉදිරිපත් කෙරිණි. 32, 33, 34, 35, 36, 38, 39, 40 හා 41 වැනි සැකකරුවන් එදින කොමිසම වෙත ඉදිරිපත් නොකළ අතර ඔවුන් එතෙක්‌ අත්අඩංගුවට ගෙන නැතැයි නීතිපතිවරයා පැවසීය. එහෙත් නඩු විභාගයේ අවසන් භාගයේදී 41 වැනි සැකකරු වන ඡේ. ඒ. ජී. ජයකොඩි අත්අඩංගුවට ගෙන කොමිසම හමුවට පමුණුවන ලද නමුත් ඔහු අප්‍රේල් මස මහ නඩුවෙන් ඉවත් කොට පොල්ගහවෙල පොලිසියට පහර දීමේ නඩුවේ සැකකරුවකු ලෙස නම් කරනු ලැබීය.

මෙම නඩු විභාගය ආරම්භයේදීම 6 වැනි සැකකාර නිමලසිරි ජයසිංහ හෙවත් ලොකු අතුල, 9 වැනි සැකකාර සෝමසිරි කුමානායක සහ 12 වැනි සැකකාර ඩී. ඩී. සිල්වා යන තිදෙනා චෝදනාවන්ට වරද පිළිගත්හ.

සැකකරුවන්ට විරුද්ධව 1972 අගෝස්‌තු 10 දා ආරම්භ වූ නඩු විභාගය 1974 සැප්තැම්බර් 2 දා දක්‌වා පැවැත්විණි. මේ කාලය තුළ කොමිසම දින 306 ක්‌ රැස්‌විය. මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ දීර්ඝතම නඩු විභාගය වශයෙන් ඉතිහාසයට එක්‌වී ඇත.

මෙහිදී පැමිණිල්ලේ සාක්‌කි විභාගයට දින 142 ක්‌ ගත වූ අතර විත්ති පක්‍ෂයේ සාක්‍ෂි ඉදිරිපත් කිරීමට හා හරස්‌ ප්‍රශ්න ඇසීමට දින 138 ක්‌ ගත විය.

මෙම නඩු විභාගය පැවැති මුළු කාලය පුරාම එය වාර්තා කිරීමට මට ද අවස්‌ථාව ලැබුණි. එවකට මා සේවය කළේ 'ඇත්ත' පත්‍රයේය. ඇත්ත වෙනුවෙන් ස්‌ටැන්ලි සමරසිංහත් මාත් අප්‍රේල් කැරැල්ලේ නඩු විභාගය වාර්තා කළෙමු. 'දිනමිණ' වෙනුවෙන් ඩී. සී. කරුණාරත්න, 'ජනතා' වෙනුවෙන් ඩබ්ලිව්. ජී. ගුණරත්න, ගුවන් විදුලිය වෙනුවෙන් ජනදාස පීරිස්‌, 'ලංකාදීප' වෙනුවෙන් ජයසේන විඡේනායක, 'දවස්‌ වෙනුවෙන් බෙනී ජයසුන්දර හා 'ජනදින' වෙනුවෙන් අබේසේන හේරත් යන මාධ්‍යවේදීහු ද නඩු විභාගය වාර්තා කිරීමට නිතිපතා පැමිණි අය අතර වූහ.

අප්‍රේල් කැරැල්ල පිළිබඳ නඩු විභාගය පැවැත්වුණු කාලය තුළ ඇති වූ විශේෂ සිදුවීම් රාශියකි.

කොමිෂන් සභාව 1972 අගෝස්‌තු 11 දා නඩු විභාගය සඳහා මුල්වරට රැස්‌ වූ අවස්‌ථාවේ සැකකරුවන් වෙනුවෙන් පෙනී සිටි නීතිඥයන් පිරිසක්‌ අපරාධ යුක්‌ති විනිශ්චය කොමිෂන් සභා පනතට විරෝධය පළ කරමින් අදහස්‌ දැක්‌වූහ. මෙහිදී මුලින්ම විරෝධය පළකරමින් කතා කළේ නීතිඥ බාලා තම්පෝ මහතාය. ඒ අනුව අනික්‌ නීතිඥවරු ද අදහස්‌ දැක්‌වූහ. එහෙත් කොමිෂන් සභාවේ සභාපති එච්. එන්. ජී. ප්‍රනාන්දු මහතා එම විරෝධය ප්‍රතික්‍ෂේප කළේය. එයට විරෝධය පාමින් නීතිඥවරුන් 7 දෙනකු කොමිසමෙන් නැගිට ගියහ. එහෙත් බාලා තම්පෝ මහතා නැගිට ගියේ නැත. කොමිසම විසින් එසේ නැගිට ගිය නීතිඥවරුන්ට කොමිසමට පැමිණීම තහනම් කරනු ලැබීය. මේ නිසා සැකකරුවන් බොහෝ දෙනකු වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමට බාලා තම්පෝ මහතාට අවස්‌ථාව ලැබිණි.

මේ අතර එවකට නුවරඑළිය මන්ත්‍රීවරයාව සිටි නීතිඥ ගාමිණී දිසානායක මහතා 25 වැනි සැකකාර මහින්ද විඡේසේකර වෙනුවෙන් කොමිසම හමුවේ පෙනී සිටීමට පැමිණියේ ඔහුගේ කනිෂ්ඨ නීතිඥයා වශයෙන් කටයුතු කළ (වර්තමාන අගමැති) රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා ද සමඟය. ගාමිණී දිසානායක මහතා රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතාට නඩුවේ කටයුතු භාරදීමට ගියේය. මහින්දගේ නීතිඥයා වශයෙන් ගාමිණී දිසානායක මහතා ගෙන්වාගෙන තිබුණේ මහින්දගේ පියා විසිනි. එහෙත් ගාමිණී දිසානායක මහතා තමා වෙනුවෙන් පෙනී සිටින බව දැනගත් මහින්ද විඡේසේකර තමන්ට නීතිඥ සහාය අවශ්‍ය නැති බව කියා සිටියේය. මේ නිසා රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා ද කොමිසමෙන් ඉවත්ව ගියේය.

අප්‍රේල් කැරැල්ලේ සැකකරුවන් නඩු විභාගය සඳහා ගෙන එනු ලැබුවේ බන්ධනාගාර 'බ්ලැක්‌මරියා' බස්‌රථ දෙකකිනි. ඒවාට ඉදිරියෙන් හා පසුපසින් පොලිස්‌ මෝටර රථයක්‌, යුද හමුදා සන්නද්ධ රථ දෙකක්‌ ද ගමන් ගත්හ. සැකකරුවන් බන්ධනාගාරයේ සිට කොමිසම වෙත පැමිණියේ විප්ලවීය ගීතද ගායනා කරමිනි.

කොමිෂන් සභා ශාලාවේ සැකකරුවන් සඳහා විශාල විත්ති කූඩුවක්‌ තනා තිබිණි. ඔවුන් සියලු දෙනාම එහි අසුන්ගෙන සිටි අතර චෝදනාවලට වරද පිළිගෙන සිටි ලොකු අතුල, ඩී. ඩී. සිල්වා සහ සෝමසිරි කුමානායක අසුන් ගත්තේ ශාලාවේ නීතිඥවරුන්ගේ අසුන්වලට වම් පැත්තෙන් ආසනවලය.

මෙම නඩු විභාගය නැරඹීම සඳහා එවකට මැද කොළඹ පළමුවැනි මන්ත්‍රීවරයාව සිටි ආර්. ප්‍රේමදාස මහතා ද වරින්වර පැමිණි අතර ඒ පැමිණි සෑම දිනකම ඔහු දවසේ නඩු විභාගය අවසන් වන තුරුම රැඳී සිටියේය.

නඩුවේ 24 වැනි සැකකරු සුසිල් සිරිවර්ධන මහතා වෙනුවෙන් රාජ නීතිඥ එස්‌. නඩේසන් මහතා ද ඔහුගේ කනිෂ්ඨ නීතිඥයන් වශයෙන් සූරියා වික්‍රමසිංහ මහත්මිය සහ එච්. ඒ. සෙනෙවිරත්න මහතා ද පෙනී සිටියේය. එස්‌. ඩී. බණ්‌ඩාරනායක මහතා වෙනුවෙන් පෙනී සිටියේ අධිනීතිඥ හරිස්‌චන්ද්‍ර විඡේතුංග මහතාය. පසුව එස්‌. ඩී. බණ්‌ඩාරනායක මහතා නීති උපදෙස්‌ නොතකා අදහස්‌ ප්‍රකාශ කිරීම නිසා විඡේතුංග මහතා නඩුවෙන් ඉවත් විය. නඩු විභාගය අවසන් භාගයේදී එනම් 1974 අගෝස්‌තු 1 දා නීතිඥ බාලා තම්පෝ මහතාට ද කොමිසමට පැමිණීම තහනම් විය. ඒ ඔහු කොමිසමට අපහාස වන අන්දමින් හැසිරීම නිසාය.

රෝහණ විඡේවීර, මහින්ද විඡේසේකර, වික්‌ටර් අයිවන්, ලොකු අතුල ඇතුළු සැකකරුවන් වැඩිදෙනෙක්‌ නීතිඥ සහාය නැතිව තමන් වෙනුවෙන් කොමිසම ඉදිරියේ සාක්‌කි දීම හා හරස්‌ ප්‍රශ්න ඇසීම මෙම නඩු විභාගයේ තවත් විශේෂ සිද්ධියකි.

මෙහිදී පැමිණිල්ලේ සාක්‌කිකරුවකු ලෙස 6 වැනි සැකකාර ලොකු අතුල දින 47 ක්‌ සාක්‌කි දුන්නේය. විත්තිය වෙනුවෙන් සාක්‌කි දුන් 3 වැනි සැකකාර රෝහණ විඡේවීරගේ සාක්‌කියට දින 31 ක්‌ ගතවිය. කොමිසම හමුවේ සැකකරුවන් වශයෙන් නම්කොට සිටි 32 දෙනාගෙන් 11 ක්‌ නඩු විභාගයේදී සාක්‌කි දුන්හ.

අප්‍රේල් කැරැල්ල පිළිබඳ නඩු විභාගය 1974 සැප්තැම්බර් 2 දා අවසන් විය. මෙහි නඩු වාර්තාව පිටු 12,500 කි.

නඩු විභාගයේ තීන්දුව 1974 දෙසැම්බර් 20 දා කොමිෂන් සභාව විසින් ප්‍රකාශයට පත්කරන ලදී. ඒ අනුව ජනතා විමුක්‌ති පෙරමුණේ නායක රෝහණ විඡේවීර මහතාට බරපතළ වැඩ ඇතිව ජීවිතාන්තය දක්‌වා සිර දඬුවම් නියම විය.

සුසිල් සිරිවර්ධන, එස්‌. ඩී. බණ්‌ඩාරනායක සහ ඩී. ඩී. සිල්වා යන මහත්වරුන්ට බරපතළ වැඩ ඇතිව අවුරුදු 2 බැගින් සිර දඬුවම් නියම වූ අතර එය අත්හිටුවූ සිර දඬුවමකි.

ඩී. ඒ. ගුණසේකර, ඡේ. පී. පී. ධනපාල, මහින්ද විඡේසේකර සහ ඩී. පී. විමලගුණේ යන මහත්වරු කොමිසම විසින් නිදහස්‌ කරන ලදී.

සැකකරුවන් 28 දෙනකුට බරපතළ වැඩ ඇතිව අවුරුදු 2 සිට අවුරුදු 12 දක්‌වා සිර දඬුවම් නියම කෙරිණි. වරද පිළිගත් ලොකු අතුල සහ කුමානායකට බරපතළ වැඩ ඇතිව අවුරුදු 5 සහ අවුරුදු 3 බැගින් සිර දඬුවම් නියම වූ අතර 7 වැනි සැකකාර වික්‌ටර් අයිවන්ට නියම කෙරුණේ අවුරුදු 5 ක සාමාන්‍ය සිර දඬුවමකි.

25 වැනි සැකකාර මහින්ද විඡේසේකර මහතාට විරුද්ධව චෝදනා ඔප්පු වී නැති බැවින් ඔහු නිදහස්‌ කිරීමට කොමිසම තීරණය කළ නමුත් ඔහු නිදහස්‌ කිරීම සඳහා අධිකරණ අමාත්‍යාංශයෙන් නියෝගයක්‌ නිකුත් කර නොතිබීම නිසා දඬුවම් නියම වූ සෙසු සැකකරුවන් ද සමඟ ඔහු බන්ධනාගාරය වෙත ගෙනයනු ලැබීය.

අප්‍රේල් මහ නඩුවට අමතරව අපරාධ යුක්‌ති විනිශ්චය කොමිෂන් සභාව මේ කාලය තුළ අප්‍රේල් කැරැල්ලේ අතුරු පරීක්‍ෂණ 134 ක්‌ ද විභාග කරන ලදී. එහිදී දිවයිනේ පොලිස්‌ ස්‌ථාන රාශියක්‌ ඇතුළු වැදගත් ස්‌ථානවලට පහරදීම හා යුද්ධ කිරීම සම්බන්ධයෙන් චෝදනා කොට සැකකරුවන් 291 දෙනෙක්‌ කොමිසම වෙත ඉදිරිපත් කිරීමෙන් පසු පරීක්‍ෂණ පවත්වා දඬුවම් නියම කරනු ලැබීය.

දයා ලංකාපුර

මාධ්‍යකරුවන් අපරාධ කරද්දි සමාජය කිපෙන්නැත්තේ ඇයි ? - Lanka Journalist

ඉංගී්‍රසි පාලනය සෙල වූ කොළඹ කරත්තකරුවෝ

1906 සිංහල, දෙමළ හා මුස්‌ලිම් ජාතිකයන්ගෙන් සමන්විත වූ කොළඹ නගරයේ කරත්කරුවෝ එම යුගයේ ප්‍ර්‍රධාන ප්‍රවාහන කටයුතුවල නිරත පිරිස විය. එඩිතර ආකල්පයක්‌ හා සටන්කාමී ජීවයක්‌ ඇති අයවලුන් පිරිසක්‌ ලෙස පෙනී සිටි මේ පිරිස නිතර ගමනේ යෙදීම හා වෙනත් කම්කරු කණ්‌ඩායම් සමග ආශ්‍රය කිරීම ඇතුළත් සිය වෘත්තීමය ස්‌වරූපය නිසා අභීත වූත් ස්‌වාධීන වූත් අධිකාරි බලයට විරුද්ධව නැඟී සිටීමට වුවත් සූදානම් පිරිසක්‌ විය.

1906 දී මෙම කරත්තකරුවන් සියලුදෙනා වර්ජනයක යෙදෙමින් ඉංගී්‍රසි ආණ්‌ඩුකාරයා වෙත සිය දුක්‌ගැනවිලි ඉදිරිපත් කිරීම සඳහා පෙත්සමක්‌ රැගෙන ගියහ. 800 ක්‌ පමණ වූ මෙම පිරිස කරත්තවල වියගස මත නැඟ අසභ්‍ය සින්දු කියමින් හා විවිධ රැඟුම් පාමින් සුරුට්‌ටු බොමින් පොලිසියට සමච්චල් කරමින් කොළඹ නගරය පුරා සංචාරය කළේය. බඩු ප්‍රවාහනය කිරීමට කිසිවකුට ඉඩ නොදුන් ඔවුහු එසේ කළ කරත්ත පෙරළා දැමීය. ගොනුන් කරත්තෙන් ලිහා මුදා හැරියහ. මේ පිළිබඳව "සරසවි සඳරැස" එකල මෙසේ වාර්තා කළේය.

"... නාගරික සභාව තුළ 5000 ක්‌ පමණ රැස්‌වී සිටියහ. බදාදා කොළඹ ජනයා ද සිංහල ගැටව් ද මහත් සේ කිපී සිටියේය. ඉඳහිටලා කරත්තයක්‌ ගියේ නම් එය අල්ලා හරකුන් ලිහා කරත්තය පෙරළා දැමීය. කොටුවේ ප්‍රධාන සාප්පුවක ඉංගී්‍රසි මැනේජර්වරයකු බඩු පටවා ගත් කරත්තයක්‌ කොටුවේ දුම්රියපළට ගෙනාවිට මල්වත්ත අසලදී කණ්‌ඩායමක්‌ කරත්තය නැවැත්විය. ඉංගී්‍රසිකාරයා පිස්‌තෝලයක්‌ ඇතිව ඉදිරියට පැන්නේය. වෙඩි වැදුණත් නොබියව සිංහලයකු ඉදිරියට පැන ඔහුට ගැසූ අතුල් පහරක්‌ නිසා පිස්‌තෝලය බිමදමා ඔහු ක්‍රිස්‌තියානි සංගමයේ පොත්ගුලට රිංගුවේය. එවිට සිය ගණනක්‌ ඔහු වට කරගෙන පොත් ගුලට ද ගසා වීදුරු ජනෙල් පොඩි කරන ලදී. කරත්තකරුවා ද පැන ගියේය. හරක්‌ දෙන්නා කොටුව පිටකොටුව වීදිවල දිව්වෝය. කොල්ලෝ ගොනුන් පස්‌සේ පන්නමින් ගොනුන්ගේ භීතිය වැඩි කළේය. කරත්තය පාරේ පැත්තකට පෙරළන ලදි. මේ නිසා කොළඹ මරක්‌කල, හම්බකඩ සියල්ල වසා දැමුණි. මැරයෝ කඩවලට පැන බඩු කොල්ල කෑහ. නැතිනම් විසිකර දැමූහ. මේ නිසා තොටළඟට යන ට්‍රැම් කාර් හවස දිවීම නවත්වන ලදී. යුරෝපීයයෝ බොහෝ බිය විය. උතුමාණන් වහන්සේ පවා මන්ත්‍රණ සභාවට පැමිණියේ වෙනදා මෙන් ඇරපු රථයක නොව වසන ලද රථයකිනි. මේ තරම් විශාල සෙනඟක්‌ කොහෙන් ආවාදැයි පුදුම සිතේ....." මෙම කරත්තකරුවන්ගේ සටන කරත්ත අයිතිකරුවන්ට විරුද්ධව නොවන නිසා ඔවුන්ගේ සහය කරත්තකරුවන්ට ලැබිණි. නාගරික නිලධාරීන්ගේ හා පොලිසියේ අණපනත් හා නියෝගවලට විරුද්ධ වූ මේ සටනට සහය දුන් ප්‍රධාන ප්‍රභූවරයා ජෝන් කොතලාවල මහතාය. (ශ්‍රීමත් ජෝන් කොතලාවලගේ පියා) ඔහු කරත්තකරුවන් මත පනවන ලද අලුත් කොන්දේසි හා රෙගුලාසි අසාධාරණ බවත් අල්ලස්‌ ගැනීමට පොලිසිය තව තවත් මේ නිසා පෙළැඹෙන බවත් දන්වා විජිත ලේකම්ට සන්දේශයක්‌ යෑවූ අතර කරත්තකරුවන් හා කොන්ත්‍රාත්කරුවන්ගේ මහා රැස්‌වීමක්‌ සංවිධානය කර එහි මුලසුන ගත්තේය. ඒමගින් කරත්තකරුවන්ගේ සංගමයක්‌ පිහිටුවනු ලැබූ අතර සාමාජික මුදල ශත 50 යෑයි ද කොන්ත්‍රාත්කරුවන් මුදලින් මේ සඳහා ආධාර කළ යුතු යෑයි ද තීරණය විය. මෙලෙස කොළඹ කරත්තකරුවන් එක්‌ දිනකදී ඉංගී්‍රසි ආණ්‌ඩුව සලිත කළේය.

(ශ්‍රී ලංකාවේ කම්කරු පංති ඉතිහාස ඇසුරිනි)
බණ්‌ඩාරගම - සමරසේන මුදලිගේ

අමද්‍යප ව්‍යාපාරයේ පුරෝගාමී දොන් ස්පෙටර් සේනානායක අරක්කු රේන්ද ව්‍යාපාරිකයෙක්ද ?

සියවස් හතරකට අධික කාලයක් මුළුල්ලේ යුරෝපා ජාතින් ත්‍රිත්වයකගේ දෑතින් දෑතට යටත් විජිතයක් ලෙස හුවමාරු වූ මෙරට සහ එහි වැසියන්, එම වහල් යදම් බිඳ දමන්නට උත්සාහයන් ගත් අවස්ථාවන් බොහෝය. පෘතුගීසි සමයේ සිදුවූ මුල්ලේරියා මහා සංග්‍රාමය වැනි යුද මෙහෙයුම් මෙන්ම ඉංග්‍රීසි සමයේ සිදුවූ උඩරට කැරැල්ල වැනි විප්ලවීය සටන්ද අප ජාතිය අදීන බව කරා පියමං කරමින් නිදහස් සටනේ ජය කොඩි ලෙළවන්නට ගත් යෝධ පියවරයන් විය. එහෙත් එම උත්සාහයන් එකල පැවති සමාජීය, ආර්ථික, දේශපාලනික සහ පාරිසරික හේතුන් මත ව්‍යර්ථ වී ගියද, මෙම නිදහස් සටනේ අවසාන අදියර කිසිදු අන්දමකින් නොසිතු විරූ ලෙස සාර්ථකත්වයක් කරා ගමන් කොට ඇති බැව් යටත් විජිත යුගය පිළිබඳ ඉතා මැනවින් හදාරන විට ගම්‍ය වන කරුණකි. ඊට පාදක වූ ප්‍රධාන සාධකය වූයේ, සෑම අභියෝගයන් සහ දුෂ්කරතාවන් ජය ගනිමින් අදාළ ඉලක්කය වෙත ගමන් කිරීමට, චිරස්ථීන අධිෂ්ඨානයක් සහ එම උද්‍යෝගය
ස්පෙටර් සේනානායක
පිරි කුලකයක් එකම කාලයක් තුළ ඒකරාශී වීමයි.   
 බොතලේ සේනානයක පවුල

යටත් විජිත යුගයේ අවසාන අදියර සමයේ පුරෝගාමීන් ලෙස, මෙම කුලකය අතර වඩාත් කැපී පෙනෙන චරිත කිහිපයක් විය. ඒ අතර සුවිශේෂී ප්‍රකට චරිතයක් වූයේ හාපිටිගම් කෝරළයේ, බෝතලේ සේනානායක වලව්වේ ප්‍රධානියා වූ දොන් ස්පෙටර් සේනානායක මුදලිතුමන්ය. මන්දයත් 1912 වසරේ ආරම්භ වූ අමද්‍යප ව්‍යාපාරයේ දෙවන අදියරේ පුරෝගාමියා මෙන්ම ප්‍රධාන අනුග්‍රාහකයා වූයේද දොන් ස්පෙටර් සේනානායකයි. ඔහු වූ කලී පසු කලෙක නිදහස් ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම නායකයා සහ අග්‍රාමාත්‍යවරයාද වූ මහාමාන්‍ය ඩී. එස්. සේනානායක මැතිතුමාගේ සහ අමද්‍යප ව්‍යාපාරයට මෙන්ම සම්බුද්ධ ශාසනය උදෙසා ද අනුපමේය මෙහෙයක් ඉටු කළ එෆ්. ආර්. සේනානායක මැතිතුමාගේද පියාණන් වේ. 

https://www.youtube.com/c/LankaJournalistඉංග්‍රීසින් විසින් සුරාව මගින් අඩපණ කරනා අභිමානවත් ජාතියකට සත්‍ය පහදා දීම උදෙසා, අමද්‍යප ව්‍යාපාරයට පණ පොවමින් මහා ධනස්කන්ධයක් විය පැහැදම් කොට, ජාතියේ නැණ නුවණ පහදන්නට සහ සුරා විරෝධී බලමුළුවක් බිහිකරලීමට ඔහු දැරූ වෙහෙස අපමණය. එහෙත් ඔහුගේ එම දැහැමි සහ ජාති හිතෛෂී චරිතය වෙත එල්ල වන දැඩි චෝදනාවක් පිළිබඳ විමසා බැලීම වටී. ආචාර්ය කුමාරි ජයවර්ධන මහත්මිය විසින් ඉංග්‍රීසි බසින් රචිත ‘‘Nobodies to Somebodies - The Rise of the Colonial Bourgeoisie in Sri Lanka’’ යන ග්‍රන්ථයේ සහ එහි සිංහල අනුවාදය වන “සොක්කන් ලොක්කන් වූ හැටි” යන ග්‍රන්ථයේ සඳහන් අන්දමට මෙම අමද්‍යප ව්‍යාපාරයට පණ පෙවීමට දොන් ස්පෙටර් සේනානායක යෙදවූ මුදල් ඔහු උපයා ගත් මූලාශ්‍රය වූයේ අරක්කු රේන්ද ව්‍යාපාරයයි යන්නයි. අරක්කු රේන්දය යනු ඉංග්‍රීසි අධිරාජ්‍යවාදී සමයේ තැබෑරුම් පවත්වාගෙන යාම සඳහා සහ එහි බදු මුදල් එකතු කිරීම සඳහා රජය මගින් කුලී බලපත්‍ර ලබා ගන්නා පුද්ගලයා ඉංග්‍රීසි බසින් ඇරක් රෙන්ටර් (Arrack Renter) යනුවෙන් හැඳින්විනි. එහි සිංහල උච්චාරණ උරුව, යටත් විජිත සම්මිශ්‍රණ සමයේ “අරක්කු රේන්ද” යනුවෙන් ජනවහරට එක් විය. 

සත්‍ය වශයෙන්ම දොන් ස්පෙටර් සේනානායකගේ ආදායම් ප්‍රභවය වූයේ අරක්කු රේන්ද ව්‍යාපාරයද යන්න පිළිබඳව ගවේෂණය කිරීම ඉතාමත්ම වැදගත් කරුණකි. මන්දයත් එය එසේ සිදුවුණි නම් බෞද්ධ පුනරුදය උදෙසා ඔහු නිර්ලෝභීව වියපැහැදම් කරන ලද්දේ, වෙනත් යටි අරමුණක් සහිතවද යන්න පැන නැගෙනා ගැටලුවකි. එලෙසම ඔහු එම ව්‍යාපාරය මගින් උපයා ගත්තේ නම්, අමද්‍යප ව්‍යාපාරය සහ බෞද්ධ පුනරුදය සඳහා මූල්‍ය ආධාර ශක්තිය ලබා දීම තුළද, එමගින් සිදු කළ ක්‍රියාවලිය කෙතරම් දුරට සදාචාරසම්පන්න දැයි යන්න පැන නැගෙන ගැටලුවකි. 
මිනිරන් පතල් බලපත්‍රය


 බ්‍රිතාන්‍ය යටත් විජිත සමයේ ලංකාවේ ඉතිහාසය, ආර්ථික සමාජීය සහ සංස්කෘතික වටපිටාව, කර්මාන්ත සහ සම්පත් යන පැතිකඩයන් පිළිබඳව වටිනා තොරතුරු රැසක් නිරූපණය කරනා, 1907 දී ඉංග්‍රීසි ජාතික ආනොල්ඩ් රයිට් විසින් සම්පාදිත “ටුවෙන්ටිත් සෙන්චරි ඉම්ප්රේෂන් ඔෆ් සිලෝන්” නමැති ග්‍රන්ථයේ තොරතුරු මෙයට පාදක කරගැනීම ඉතා උචිත කරුණකි. 


මන්දයත් අමද්‍යප ව්‍යාපාරය ආරම්භ වීමට වසර කීපයට පෙර ඉංග්‍රීසි ජාතිකයෙකු විසින්ම සම්පාදිත මෙම කෘතියේ දොන් ස්පෙටර් සේනානායක මුදලිතුමා පිළිබඳ සඳහන් කොට ඇති තොරතුරු විමර්ශනයට භාජනය කිරීම වැදගත් වේ. 

මිනිරන් පතල් බලපත්‍රය
එහි සඳහන් අන්දමට දොන් ස්පෙටර් සේනානායක යනු මනා අධ්‍යාපන පසුබිමක් සහිත වංශවතෙක් වන බැව් පෙනේ. ඔහු පාසල් අධ්‍යාපනය නිමා කරනවාත් සමගම වාගේ මිනිරන් ව්‍යාපාරය සඳහා යොමු වී ඇති බව ආනොල්ඩ් රයිට් විසින්ම සඳහන් කරයි. අද මෙන් නොව එකල මිනිරන් යනු සත්‍ය වශයෙන්ම එහි නාමමාත්‍ර ලෙස මැණික් සහ රත්රන් බඳු ඉතා වටිනා ඛනිජයකි. ස්පෙටර් සේනානායකයන් මිනිරන් ව්‍යාපාරයේ කෙතරම් දැවැන්තයෙක් වූයේද යත් ඔහුගේ මිනිරන් පතල සතුව එකල අශ්ව බල තිස්හතරක, මෝටර් යාන්ත්‍රික ඇන්ජිමක් තිබී ඇති බවත් එහි ඉංග්‍රීසි ජාතිකයින් ඇතුළු සේවකයින් 3000 ක් පමණ සේවය කොට ඇති බවත් රයිට් සඳහන් කරනා කරුණකි. උතුරු මැද සහ බස්නාහිර පළාතේ අක්කර 2000 ක පමණ පොල් වතු ඔහුට තනි අයිතියෙන් හිමිවූ අතර, නිශ්චල දේපොළ ඇතුළු බොහෝ වත්කම් ප්‍රමාණයක් කොළඹ සහ මහනුවර යන ප්‍රදේශයන්හිද ඔහු සතුව තිබූ බවද ආනොල්ඩ් රයිට් පවසයි. එමෙන්ම එහි වැඩිදුරටත් සඳහන් වන අන්දමට ස්පෙටර් සේනානායක මහතා විසින් එවක කොළඹ - වික්ටෝරියා අනුස්මරණ අක්ෂි රෝහල වෙත සහ ඉන්දියානු නියං සහනාධාර අරමුදල වෙත සිදුකළ අනේකවිධ නිර්ලෝභී පරිත්‍යාග හේතුවෙන්, එම ඉටුකළ මෙහෙයට ගෞරවයක් ලෙස යටත්විජිත ආණ්ඩුකාර ශ්‍රීමත් ජෝශප් වෙස්ට් රිජ්වේ විසින් දොන් ස්පෙටර් සේනානායක මැතිතුමා හට මුදලි තනතුර පිරිනමා ඇති බැව් රයිට් සඳහන් කොට ඇත. 

පිටු 916 කින් සමන්විත එම ග්‍රන්ථය තුළ 20 වන සියවසේ මුල් භාගයේ මෙරට ඉතා ඉහළින් වැජඹුණු නාගරික සහ ග්‍රාමීය ප්‍රභූ පවුල් සියල්ල පිළිබඳවම පාහේ සවිස්තරාත්මක තොරතුරු රැසක් අනාවරණය කරන අතර, එම යුගය පිළිබඳ අධ්‍යයනයේ යෙදෙනා ඕනෑම ඉතිහාසඥයෙකුගේ විමර්ශනයට එම ග්‍රන්ථය සහ තොරතුරු අනිවාර්​ෙ‌යන්ම විමර්ශනයට භාජනය වේ. එනම් මදි නොකියන්නට තරම් මෙබඳු ධනයක් සහ පසුබිමක් හිමි, නිරන්තර පරිත්‍යාගශීලි චරිතයක් වූ ස්පෙටර් සේනානායකයන් හට අරක්කු රේන්ද වැනි ව්‍යාපාරයක යෙදෙන්නට කිසිදු අවශ්‍යතාවක් නොමැති බව තර්කානුකූලව ගම්‍ය වන කරුණකි. 

මිනිරන් ව්‍යාපාරික එකමුතුව

ජාතික ලේඛනාරක්ෂක දෙපාර්තමේන්තුවේ 1893 – 1894 සහ 1894 – 1895 යන කාල වකවානු සඳහා අරක්කු රේන්ද බලපත්‍ර ලබාගත් අයවලුන්ගේ නාම ලැයිස්තුව මෙහිදී විමර්ශනය කිරීම වටී. එහි සඳහන් නාමයක් ලෙස දොන් ස්පෙටර් යන නම අර්ථ දැක්වීමට බොහෝ පිරිස් උත්සාහ කළද, ඉංග්‍රීසි ජාතිකයෙකු විසින් ලියන ලද සහ ඊට ඉහළින් සිටිනා ඉංග්‍රීසි ජාතිකයන් අතින් ද නිසි ලෙස පරික්ෂාවට ලක්වන මෙවැනි ලියාපදිංචි ලේඛනයක කිසි විටෙක ස්පෙටර් යන නාමය “I” අක්ෂරයෙන් සඳහන් කිරීම විශ්වාස කළ නොහැකි කරුණකි. මන්දයත් එම නාමය ආරම්භ වන නිවැරදි අක්ෂරය වන්නේ “S”අක්ෂරය බැවිනි. එමෙන්ම පෙර කී කාල පරාසය තුළ ස්පෙටර් සේනානායක මුදලිතුමා එවැනි අරක්කු රේන්ද ව්‍යාපාරයේ නිරත වූයේ නම් අනිවාර්​ෙ‌යන්ම ආනොල්ඩ් රයිට් විසින් 1907 දීම එය සඳහන් කරන්නට අනිවාර්​ෙ‌යන්ම ඉඩ තිබුණි. මන්දයත් අානොල්ඩ් රයිට් විසින් මෙම ග්‍රන්ථය රචනා කරන ලද්දේ එවක ආණ්ඩුකාර සහ අණදෙන ප්‍රධානි ශ්‍රීමත් හෙන්රි බ්ලේක් විසින් සිදු කළ පැවරීමක ප්‍රතිඵලයක් ලෙසය. එවැනි තත්වයක් යටතේ අරක්කු රේන්ද ව්‍යාපාරය වැනි යටත්විජිත ආණ්ඩුවට ඉතා දැඩි ආදායමක් උත්පාදනය කරන ලද සහ එවැනි වගකිය යුතු තොරතුරක් කිසි විටෙක රයිට් වැනි දැඩි පර්යේෂණශීලී ලේඛකයෙකු අතින් ගිලිහී යාමට කිසිසේත්ම ඉඩ නොතිබුණු බව සිතිය හැක. 
එම ලියවිල්ල ප්‍රකාරව යම්කිසි සේනානායක නාම ලද්දෙක් විසින් එම රේන්ද බලපත්‍ර ලබාගෙන ඇති බව පෙනේ. ඔහු මීගමුව, අලුත්කූරු කෝරළේ විසූ අයෙකු බවත්, ඔවුන් මාදම්පේ ප්‍රදේශයේ සේනානායක නැමති ප්‍රභූ පවුලක් ලෙස වෙසෙමින් එකල රා මැදීම සහ පීප්ප නිෂ්පාදනය, ඉතා ජයටම සිදු කළ බවටත් බොහෝ සාධක ඇත. මුහුදුබඩ පොල් රුප්පාව යනු රා මැදීම සහ අරක්කු නිෂ්පාදනය ඉතා දැඩිව සිදු කළ ප්‍රදේශ බව නොරහසකි. 
එමෙන්ම දොන් ස්පෙටර් මුදලිතුමාගේ අධ්‍යාපන පසුබිම ගැනද පළකරනා සැකය පිළිබඳව ඇති දුර්මතයද බැහැර කළ යුතු කරුණකි. මන්දයත් ඒ පිළිබඳව ගම්‍ය වන තොරතුරක් සඳහන් වන්නේ එච්.ඒ.ජේ. හුළුගල්ල මහතා විසින් ඉංග්‍රීසි බසින් රචනා කොට 1975 වසරේදී ප්‍රකාශයට පත්කරන ලද “ද ලයිෆ් ඇන්ඩ් ටයිම්ස් ඔෆ් දොන් ස්ටීවන් සේනානායක - ශ්‍රී ලංකා' ස් ෆස්ට් ප්‍රයිමිනිස්ටර්” යන ග්‍රන්ථයේ සඳහන් සුවිශේෂී තොරතුරු අතරේය. එහි සඳහන් අන්දමට දොන් ස්පෙටර් සේනානායක මුදලිතුමා මූලික අධ්‍යාපනය හදාරා ඇත්තේ මාතලේ - ශාන්ත තෝමස් විද්‍යාලයෙනි. ඔහු මිනිරන් ව්‍යාපාරයේ ඉතා සාර්ථක ලෙස නියුතු වූ බවද එහි සඳහන් වෙයි. 
1865 වසරේදී මෙරට ප්‍රධාන දුම්රිය මාර්ගයේ පළමු නැවතුම ලෙස අඹේපුස්ස දුම්රිය ස්ථානය පිහිටුවීමට හේතුවූ ප්‍රධාන කරුණු ද්විත්වයකි. එක් කරුණක් වූයේ අඹේපුස්ස තානායම වෙත අශ්ව කරත්තයෙන් ගමන්කළ හැකි දුරකින් එය පිහිටීමයි. අනෙක් ප්‍රධාන හේතුව වූයේ බෝතලේ පිහිටා තිබූ දොන් ස්පෙටර් සේනානායකගේ මිනිරන් පතල් සංකීර්ණයයි. එකල යුරෝපයට මිනිරන් අත්‍යාවශ්‍යම නිෂ්පාදන අමුද්‍රව්‍යක් විය. එමෙන්ම ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය සහ ජපානය යන රටවලින්ද මිනිරන් සඳහා දැඩි ඉල්ලුමක් තිබුණි. එකල මිනිරන් “බ්ලැක් ගෝල්ඩ් හෙවත් කළු රන්” යන අන්වර්ථ නාමයෙන් හඳුන්වන ලද බව එහි සඳහන් වෙන අතර එමගින්ම එම අවධියේ මිනිරන්වලට හිමිව තිබූ වටිනාකම කෙතරම්ද යන්නද මනාව පැහැදිලි වෙයි. එකල මිනිරන් ව්‍යාපාරිකයින්ගේ සංගමයේ සභාපතිවරයා වූයේද දොන් ස්පෙටර් සේනානායකයි. 


ස්පෙටර් මුදලිතුමාගෙන් පසු බෝතලේ පිහිටි එම මිනිරන් පතල්වලට හිමිකම් කියන ලද්දේ නිදහස් ශ්‍රී ලංකාවේ පළමු අග්‍රාමාත්‍ය වරයා වූ ඩී.එස්. සේනානායක මැතිතුමාය. එතුමාට අයත්ව තිබූ බෝතලේ මිනිරන් පතල්හි දැනට සුරක්ෂිතව ඇති A508 / A509 / A510 / A583 යන බලපත්‍ර සතරක පමණක් මුල් පිටපත් තවමත් එතුමන්ගේ මුනුබුරා වන දේවින්ද සේනානායක මහතා සතුව ඇත. 


හුළුගල්ල මහතා යනු තිස්වසරක පළපුරුද්දක් තිබූ, ජේෂ්ඨ ජනමාධ්‍යවේදියෙක් වන අතර, කලක් “සිලෝන් ඩේලි නිවුස්” පුවත්පතේ ප්‍රධාන කතුවරයාද විය. එලෙසම පසු කලෙක රාජතාන්ත්‍රිකයෙකු ලෙසද ඔහු සේවය කරන ලදී. එම පොතේ සඳහන් තොරතුරු වඩාත් සාධනීය යයි සිතිය හැකි වන්නේ, තම ජනමාධ්‍ය දිවිය ආරම්භ කරන ලද 1918 වසරේ සිටම, අවසාන නිදහස් අරගලය සඳහා ඇප කැපවී කටයුතු කළ චරිත සියල්ලම සමග පාහේ ඉතා කිට්ටුවෙන් ඇසුරු කළ සහ බොහෝ ඇසූපිරූ තැන් ඇති බහුශ්‍රැත අයෙකු වූ නිසාය. 

ඉතිහාසය පිළිබඳ පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලයේ කීර්තිමත් මහාචාර්යවරයෙක් සහ ග්‍රන්ථ කතුවරයෙක් වූ කේ.එම්.ඩී. සිල්වා මහතා විසින් ඉංග්‍රීසි බසින් සම්පාදනය කරන ලද “ද ලයිෆ් ඔෆ් ඩී.එස්. සේනානායක - (1884-1952) ශ්‍රී ලංකා’ස් ෆස්ට් ප්‍රයිමිනිස්ටර් (1948 – 1952) අ පොලිටිකල් බයෝග්‍රැෆි” යන ග්‍රන්ථයේ සඳහන් අන්දමට ස්පෙටර් සේනානායක මහතා යනු මිනිරන් ව්‍යාපාරිකයෙකු මෙන්ම වැවිලිකරුවෙකු වශයෙන්ද ආදායම් ප්‍රභව තිබූ අයෙකු බවත්, ඔහු එම අවධියේ වුවද තම ධනය වැය කොට තම දෙවැනි පුතු වූ එෆ්.ආර්. සේනානායක මහතා හට එංගලන්තයේදී අධිනීතිඥයෙකු වීම දක්වා අධ්‍යාපනයක් ලබා දුන් බවත් යන තොරතුරු ඇතුළත්ය. 
එහි සඳහන් වඩාත් වැදගත් කරුණක් වන්නේ මාර්ග භාවිතය සඳහා ඔහු විසින් ලබාගෙන තිබූ බදු ගිවිසුම්පත්ය. බ්‍රිතාන්‍ය පාලන සමයේ මෙරට විධිමත් මාර්ගයන් භාවිතයට සහ එහි ප්‍රවාහනය සඳහා යටත්විජිත ආණ්ඩුව විසින් බදු අය කරන ලදී. එකල ස්පෙටර් සේනානායක හට මිනිරන් ප්‍රවාහනය සඳහා අවශ්‍ය බලපත්‍ර ලබාගැනීමට මීගමුවේ පිහිටි කච්චේරිය වෙත යාමට සහ එම මිනිරන් යුරෝපය සහ ජපානය ඇතුළු අනෙකුත් රටවල් වෙත අපනයනයට සුදානම් කිරීම සඳහා කොළඹ බොරැල්ල කිතුල්වත්තෙහි පිහිටි ගබඩාව සහිත කොළඹ කාර්යාලය වෙත රැගෙන යාමටත්, එම මාර්ග නිරතුරුව භාවිතා කිරීමට අවශ්‍ය විය. එහෙයින් එම මාර්ගයන්හි බදු ගිවිසුම් මගින් ස්ථිරවම තමන් වෙත ලබාගෙන, එම මාර්ග තම අවශ්‍යතා සඳහා භාවිතා කිරීමටත්, එමෙන්ම අවශේෂ පිරිස් සඳහා නොමිලේ භාවිතා කිරීමටත් ඉඩහසර සැලසූ බව දොන් ස්පෙටර් මුදලි තුමාගේ මී මුනුබුරකු වන සහ සේනානායක තිඹිරි ගෙය වන වර්තමාන බෝතලේ වලව්වේ හිමිකරු වන දේවින්ද සේනානායක මහතා පවසයි. අංක 5366 සහ අංක 5393 යන අංක යටතේ 1897 වසර වෙනුවෙන්, 1896 වසරේ දෙසැම්බර් 02 වැනි දින නිකුත් කරන ලද එම වටිනා ලියවිලි ද්විත්වයේ මුල් පිටපත් බෝතලේ සේනානායක මුදලින්දාරාම මහා පිරිවෙණෙහි නායක ස්වාමීන් වහන්සේව වැඩවිසූ දෙල්වල ශ්‍රී මුනින්දෝභාස හිමිපාණන් විසින් දේවින්ද සේනානායක මහතා වෙත ලබාදෙන ලදුව තවමත් එම පිටපත් ඉතා සුරක්ෂිතව පවතී. 

ස්පෙටර් සේනානායක මුදලිතුමා ඉතා දැඩි බෞද්ධ මාමක චරිතයක් වූ බව නොරහසකි. මන්දයත් ඔහු ශාසනික උන්නතිය උදෙසා සිදුකළ මෙහෙවර අපමණ බැවිනි. තමන් සතුව තිබූ නිවසක් සහ ඉඩමක් සංඝයා වහන්සේ වෙත පුජා කරමින්, 1911 ජුනි 19 වැනි පොසොන් දින කොකටියගොල්ලෑවේ ශ්‍රී භාරතේන්ද්‍ර නායක ස්වාමීන්වහන්සේ ඇතුළු සංඝයා වහන්සේ වෙත සේනානායක මුදලින්දාරාමය නමින් සඟසතු කරන ලදී. දෛවෝපගත සිදුවීම නම් එදින එම අවස්ථාවේදීම තම මුනුබුරා නොහොත් ඩී.එස්. සේනානායක මැතිඳුන්ගේ වැඩිමහළු පුත් රුවන වූ පසු කලෙක මෙරට අග්‍රාමාත්‍යවරයකුද වූ, ඩඩ්ලි සේනානායක දරුවා මෙළොව එළිය දැකීමේ සුබ පණිවිඩය ලැබීමයි.

1912 දී අමද්‍යප ව්‍යාපාරය ආරම්භක කටයුතු සඳහා ද ස්පෙටර් සේනානායක මුදලිතුමා නොමසුරුව තම ධනය දායක කළ බව සහ අමද්‍යප ව්‍යාපාරය මෙහෙයවමින් මුලසුන හෙබවූ බවද - ජයසේන දහනායක මහතා විසින් රචිත දේශබන්දු එෆ්.ආර්. සේනානායක නම් ග්‍රන්ථයේ සඳහන් වෙයි. එම ග්‍රන්ථය තුළ අමද්‍යප ව්‍යාපාරයේ ආරම්භක අවධියේ තිබූ රැස්වීම් වල වාර්තා පවා උපුටා ගෙන ඇති බැවින් එම තොරතුරු අධ්‍යනය කිරීම ඉතා වටිනා කරුණකි. එමෙන්ම මෙම කාලය තුළදී සුරාව මගින් ලෝකයේ වෙනත් රටවල් සහ ජාතින් හට සිදුවෙමින් තිබූ හානිය පිළිබඳව දොන් ස්පෙටර් මුදලිතුමා නිරතුරුව අවධානයෙන් පසු වූ බව පෙනේ. එෆ්.ආර්. සේනානායක මහතා තම එංගලන්ත නීති විද්‍යාලයේ සමකාලීන සිසුවෙකු වූ මහත්මා ගාන්ධි මගින් දකුණු අප්‍රිකාවේ පැවති තත්ත්වය පිළිබඳ බොහෝ තොරතුරු ලිපි මගින් දැනුවත් විය. ඉංග්‍රීසි අධිරාජ්‍යවාදය සූක්ෂම ලෙස මත්පැන් යොදාගනිමින් එම මහාද්වීපය බෙදා වෙන්කරන ආකාරය පිළිබඳ හොඳ අවබෝධයක් දොන් ස්පෙටර් සේනානායක මුදලිතුමාට තිබූ බැව් සිතිය හැකි කරුණකි. එමෙන්ම ඔහු එම තොරතුරු මෙරට අතීත තත්ත්වය සමගද සසඳා බැලීය. 1815 ට පෙර වකවානුව ඉංග්‍රීසින් විසින් ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජතුමාව සුරාවට ලොල් කරවූ ආකාරය සහ එහිදී ජෝන් ඩොයිලි කටයුතු කළ ආකාරය පිළිබඳ සාක්ෂි සහ තොරතුරු කොතෙකුත් ඉතිහාසය ගෙනහැර පායි. දොන් ස්පෙටර් සේනානායක හට පෙනී ගියේ ඉතිහාසය නැවත ප්‍රතිනිර්මාණය වන බවය. එහෙයින් ඔහු අමද්‍යප ව්‍යාපාරයට සක්‍රියව දායක විය. අරක්කු රේන්දය ඔහුගේ මූල්‍ය මූලාශ්‍රය වූයේ නම්, කිසිදා ඔහු තම ආදායම අහිමි කර නොගනු ඇත. 

 ඉතා ප්‍රබල ආර්ථික සහ සමාජීය පසුබිමක් තිබූ, පරිත්‍යාගශීලි, බෞද්ධ පුනරුදය සහ අමද්‍යප ව්‍යාපාරය සඳහා පෙරමුණ ගත් ප්‍රභූවරයෙකු පිළිබඳ නිසි විමර්ශනයක් නොකරමින්, එවන් වූ චරිත සොක්කන් ලෙස සිට ලොක්කන් වූ බවට පත් වූ බැව් පැවසීමට තරම්, අඥාන වීම විද්වතුන් යයි සිතනා එවැනි පිරිස් පිළිබඳ කනගාටුවක් උපදවයි. 

තම දේපොළ සහ අනාගතය උකසට තබමින්, මහා බලයක් තිබූ හිරු නොබසිනා අධිරාජ්‍යවාදීන්ගේ පාලනය සමග ගැටෙමින්, මත් උවදුරින් ජාතිය බේරාගැනීමට සහ මේ රටට නිදහස උදාකරදීමට නිර්ලෝභීව දායක වූද, මෙරටට වටිනා අනාගත දේශපාලනික චරිත බිහිකළාවූද, බෝතලේ වලව්වේ දොන් ස්පෙටර් සේනානායක වැනි උත්තම චරිත වෙත අමූලික අසත්‍ය වපුරමින් සහ එම අසත්‍ය සමාජගත කරමින් කල් ගෙවනු වෙනුවට, ආචාර්ය සහ මහාචාර්ය විද්වතුන් වශයෙන් සහ ජාතියක් වශයෙන් එවැනි උතුම් චරිත වෙත අප මීට වඩා ගෞරව බහු මානයක් ලබා දිය යුතු නොවන්නේද යන්න අපගේ හදවත්වලින්ම විමසා බැලිය යුතු පැනයකි.


රංග ශ්‍රී පීරිස්
මාධ්‍ය ලේකම් - සේනානායක පදනම

අනුෂ්ක දිල්හාර ISIS ත්‍රස්තවාදියෙක් වුණ හැටි - Lanka Journalist

 https://www.youtube.com/watch?v=JENQk5dxMvo

මාධ්‍ය නිදහස සහ ශ්‍රී ලංකාවේ කැලෑ නීතිය – සුනන්ද දේශප්‍රිය

කබ්රාල්-නැඟණිය ඇලෝසියස් රඟපෑ තහනමට ලක් වූ ජේම්ස් බොන්ඩ් 1 - උපුල් ජෝශප් ප්‍රනාන්දු

කබ්රාල්-නැඟණිය ඇලෝසියස් රඟපෑ තහනමට ලක් වූ ජේම්ස් බොන්ඩ් 1 - උපුල් ජෝශප් ප්‍රනාන්දු

ගෙදර මිදුල නොව මේ සුද්ද කරන්නේ මහා රක්‍ෂිතයකි (කැලෑ පාළුවා යන්නට සමාන වචනයක්‌ වේ නම් ඒ දේශපාලුවාය)

මාධ්‍යවේදී නිමලරාජන් ඝාතනය කර වසර 15යි. ඝාතකයින් තවමත් සුවසේ නිදැල්ලේ?

අන්තර්ජාලයෙන් සිහින ලෝකයට පිවිසෙන ලාංකික නිරුවත් ම්ලේච්ඡයෝ -- W3Lanka

ඉන්දියාවේ හිටපු ජනාධිපති ආචාර්ය අබ්දුල් කලාම් ලංකාවේදී කියු කතාව ...... දේශපාලනඥයින්ට හොඳ ආදර්ශයක්..