දේශපාලනය සහ මාධ්‍ය

ලංකාව මේ තරම් අන්ධකාරයක් සහිත රටක් බවට පත්වීමට එක් හේතුකාරකයක් ලෙස මේ රටේ මාධ්‍ය සමාජයද විශාල කාර්යභාරයක් ඉටුකොට ඇති බව තිත්ත නමුත් ඇත්තය. මිනිසුන් අතර සංහිඳියාව, සහජීවනය හා ප‍්‍රඥාලෝකය වර්ධනය කරනවා වෙනුවට, ඔවුන් අතර පරතරය හා ගැටුම් වැඩිකිරීමටද, මුලාවේ හා අවිද්‍යාවේ අන්ධකාරය වෙත ඔවුන් ඇදගෙන යෑමටද අපද සාමාජිකයන් වන මේ මාධ්‍ය සමාජය අඩුවක් නැතිව දායක වී තිබේ.

මේ කනගාටුදායක සත්‍යය නැවත වතාවක් තේරුම් ගන්නට මේ දිනවල එක්සත් ජාතික පක්‍ෂයේ නායකත්ව අර්බුදය සම්බන්ධයෙන් සමහර විද්්‍යුත් හා මුද්‍රිත මාධ්‍ය කටයුතු කරන විවාදාපන්න ආකාරය හොඳ නිදර්ශනයක් සපයාදී තිබේ.

තමන් එකම මාධ්‍ය සමාජයක ජීවත්වන්නේයැ’යි කියන අදහසක ගැලීසිටින නිසා එකිනෙකා කෙරෙහි ප‍්‍රමාණවත් තරම් විචාරශීලී හා විවේචනාත්මක නොවීමේත්, අප ගැනම සංවාදයක් ඇතිකර නොගැනීමේත් කනගාටුදායක සම්ප‍්‍රදායයක් අපි පවත්වාගෙන යමින් සිටිමු. ඒ නිහඬතාවට වන්දියක් වශයෙන් මේ වනතෙක් රට ගෙවා ඇති වන්දිය සුළුපටු නැත. එහෙත්, මාධ්‍ය සදාචාරය ගැන හා වෘත්තීය ගරුත්වය ගැන මෙන්ම මාධ්‍යවල සීමා ගැනද විවේචනාත්මක විග‍්‍රහයකට අප දැන්වත් නොයන්නේ නම්, මුළු මහත් මාධ්‍ය සමාජයේම සමාජ පිළිගැනීම අප විහින් නැතිකරගන්නවාට අමතරව ලාංකික සමාජයද විනාශයට පත්කිරීමේ වරදෙහි කොටස්කරුවන් වීමේ රුදුරු පාපකාරී හැඟීමෙන් අපටම ගැලවෙන්නට නොහැකි වනවා ඇත.

එක්සත් ජාතික පක්‍ෂයේ අර්බුදය මේ තරම් නරක තත්ත්වයට පත්වීමට රටේ ප‍්‍රධාන විද්්‍යුත් හා මුද්‍රිත මාධ්‍ය ආයතන ඍජුව හෝ වක‍්‍රව හෝ වගකිව යුතු බව සටහන් කර තැබිය යුතුය.

මාධ්‍යයකට දේශපාලනය කරන්නට ශුද්ධවූ අයිතියක් තිබේ. තමන් කැමති දේශපාලන මතයක් දැරීමටද, පැත්තක් ගැනීමටද, කැමති පක්‍ෂයකට හෝ ව්‍යාපාරයකට උදව් කිරීමටද, තමන් කැමති දේශපාලන නායකත්වයක් වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමටද මාධ්‍යයකට අයිතියක් තිබේ. ඒ ගැන විවාදයක් නැත. එහෙත්, ඒ අයිතිවාසිකම් භාවිත කළ යුත්තේ මාධ්‍ය පිළිබඳ වෘත්තිකභාවයේ බැ?රුම් සීමාවන් තුළ බවට සැකයක් තිබිය නොහැකිය. දේශපාලන පැත්තක් ගැනීමේ නාමයෙන් තමන්ගේ මාධ්‍යවල මූලික මහජන යහපත සඳහාවූ මූලධර්ම විනාශ වනවාද, තම වෘත්තීය ජීවිතයේ ප‍්‍රමිතීන් පරදුවට තැබෙනවාදැ’යි සිහිකල්පනාවෙන් කටයුතු කිරීම මාධ්‍ය අයිතිකරුවන්ගේ වගකීම නොවේ. ඒ වගකීම ඇත්තේ මාධ්‍යකරුවන් වෙතය. කනගාටුදායක ඇත්ත නම්, මේ සමහර ආයතනවල මාධ්‍යවේදීන් සිය වෘත්තීය ගරුත්වය අයිතිකරුවන්ගේ පහළ කැලෑසියේ දේශපාලන වුවමනාවන් වෙනුවෙන් උගස් කර ඇති බවය. එය මාධ්‍යකරුවන්ගේ කශේරුව පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයක් නොවන්නේද?

වාර්තා කිරීම තම වගකීමයැ’යිද තීරණය කිරීම ග‍්‍රාහකයාගේ වගකීමයැ’යිද තමන්ම කියන යම් මාධ්‍යයක් වේ නම්, තමන් විසින්ම තම වාර්තා කිරීම කෙරෙහි බලවත් වගකීමක් පටවාගන්නා බව තේරුම් ගත යුතුය. එනම් සිද්ධියක සියලූ පැති වාර්තා කිරීමයි. තමන් වාර්තා කරන්නේ ග‍්‍රාහකයාට තීරණය කරන්නට නම්, සියලූ පාර්ශ්වයන් ග‍්‍රාහකයා වෙත ගෙනඒමට ඒ මාධ්‍යය අවංක විය යුතුය. එසේ නොමැතිව ග‍්‍රාහකයා වෙත නොනවත්වාම, මාධ්‍යයේ සියලූ ආචාර ධර්ම හෝදාපාලූ කරමින්, කරදරයක් වන තරමට ඉදිරිපත් කරන්නේ එක් පාර්ශ්වයක් ගැන හා ප‍්‍රතිපක්‍ෂ පාර්ශ්වයකට එරෙහිව නම් ග‍්‍රාහකයා නිවැරදි තීරණයක් ගන්නේ කෙසේද? මේ තමන් විසින්ම නිර්මාණය කරගත් උද්‍‍ේයා ්ග පාඨ තුළ තමන්ම අසමත්වන හැටිය.

මාධ්‍ය සමාජය මේ පසුබිම මත තමන් දෙසම, නැවත හැරී බැලීමේ බැරෑරුම් ව්‍යායාමයකට දැන්වත් යා යුතුය. නොඑසේ නම් මාධ්‍ය ආයතන ඇත්ත මහජනයාගේ ප‍්‍රකෝපයට එල්ලය වන දිනය වැඩි ඈතක නොවනු ඇත.

රවය -

0 comments:

ආණ්ඩුව වට්ටන්න පුළුවන් - උපුල් ජෝශප් ප්‍රනාන්දු

අන්තර්ජාලයෙන් සිහින ලෝකයට පිවිසෙන ලාංකික නිරුවත් ම්ලේච්ඡයෝ -- W3Lanka

ගෙදර මිදුල නොව මේ සුද්ද කරන්නේ මහා රක්‍ෂිතයකි (කැලෑ පාළුවා යන්නට සමාන වචනයක්‌ වේ නම් ඒ දේශපාලුවාය)

ඇමතිලාගේ සැප ගැන....

මාධ්‍ය නිදහස සහ ශ්‍රී ලංකාවේ කැලෑ නීතිය – සුනන්ද දේශප්‍රිය

මාධ්‍යවේදී නිමලරාජන් ඝාතනය කර වසර 15යි. ඝාතකයින් තවමත් සුවසේ නිදැල්ලේ?

කබ්රාල්-නැඟණිය ඇලෝසියස් රඟපෑ තහනමට ලක් වූ ජේම්ස් බොන්ඩ් 1 - උපුල් ජෝශප් ප්‍රනාන්දු